Κάθε φορά που το χρηματιστήριο πέφτει βλέπω την κινητικότητα αυτού του blog να αυξάνεται κατακόρυφα.
Ψάχνουν όλοι απεγνωσμένα να βρουν τι γίνεται και τι να κάνουν.
Αναζητούν, όμως, αυτό που η καρδιά τους θέλει να δει και να ακούσει κι όχι την αλήθεια. Θέλουν να πιαστούν από κάπου για να δώσουν άλλοθι στην επιλογή τους.
- “Κάπου θα λέει ότι έκανα καλά που δεν πούλησα.”
- “Κάπου θα βρω κάποιον άλλο που αγόρασε και φόρτωσε αέρα στην κορυφή.”
- “Δεν μπορεί να είμαι ο μόνος που έχει μικρά χαρτιά. Θα έρθει η ώρα τους…”
- “Οι ξένες τράπεζες έχουν το πρόβλημα κι όχι οι δικές μας. Άρα κακώς πέφτουμε…”
Δεν πέφτουμε κακώς φίλε μου, ούτε η ώρα των μικρών χαρτιών είναι τώρα και όχι δεν έκανες καλά που δεν πούλησες. Όσο για το πόσοι αγόρασαν στη κορυφή… μη το ψάχνεις. Σίγουρα δεν είσαι ο μόνος.
Αλλά, καλέ μου φίλε, συνήθως ο δρόμος της μάζας είναι αυτός που οδηγεί στη καταστροφή.
Κατάλαβες γιατί δεν γίνεται να είναι όλοι πλούσιοι; Λίγοι πάνε κόντρα στη μάζα!
Δημιούργησα αυτό το blog στις 18 Οκτωβρίου 2007, μόνο και μόνο επειδή ένιωθα την ανάγκη να φωνάξω αυτό που έβλεπα. Να γλιτώσω όσο πιο πολλούς μπορούσα. (βλ. Πουλάωωωωω… και Άσχημα τα πράγματα…)
Δεν ξέρω αν τελικά κάποιοι με άκουσαν ή αν όλοι πήγαν στο κουβά. Τουλάχιστο, ξέρω ότι εγώ είπα την αλήθεια και όλοι είχαν το χρόνο να το σκεφτούν με την ησυχία τους και να αντιδράσουν.
Αλλά γιατί αυξάνει η κινητικότητα του blog μόνο στις πτωτικές μέρες; Μήπως όποτε ανεβαίνει η αγορά νιώθουμε όλοι παντογνώστες και μάγκες;
Ξέρετε ότι μαγκιά δεν είναι να βγάζεις αποδώσεις από ανοδική αλλά από πτωτική αγορά; Ή έστω να μπορέσεις να διαφυλάξεις όσα έβγαλες από την ανοδική αγορά.
Ελπίζω κι εύχομαι η κρίση αυτή να σας βρήκε αν όχι πουλημένους, τουλάχιστον χωρίς αέρα.
Θάρρος ,λοιπόν, και θα έρθει η αντίδραση. Είναι πολύ κοντά η ώρα της.
Θάρρος γιατί είναι ίσως η τελευταία σου ευκαιρία για να σώσεις ό,τι σου απέμεινε.
