Τελικά ποιός θα καεί;

Αφορμή για το σημερινό άρθρο μου είναι ένας μεγαλεπήβολος τίτλος που είδα σε μια πολύ γνωστή ιστοσελίδα οικονομικού περιεχομένου.

Λέει, λοιπόν, ότι κάποιων τα χέρια θα καούν επειδή σορτάρουν Εθνική. Προς επιβεβαίωση του εν λόγω άρθρου, ο αρθρογράφος επικαλείται ως πηγή του κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος της τράπεζας (φυσικά δεν κατονομάζεται) το οποίο μαζί με την διοίκηση της τράπεζας εκτιμούν ότι κάποιοι θα καούν.

Επιπροσθέτως γίνεται ιδιαίτερη αναφορά (για πολλοστή φορά σ’ αυτές τις μέρες) στις εκτιμήσεις των αναλυτών για τα αποτελέσματα της Εθνικής τα οποία θα είναι εκθαμβωτικά.

Κι εγώ που είμαι ένας απλός trader αναρωτιέμαι από πότε τα μεγαλοστελέχη ενδιαφέρονται και πληροφορούν το κοινό; Από πότε ταυτίζονται τα συμφέροντα των insider και των μικροεπενδυτών; Επίσης, η Εθνική είναι φθηνή ή ακριβή; Γιατί δεν κοιτάνε, όλοι αυτοί οι αναλυταράδες, τις κεφαλαιοποιήσεις όλων των μεγάλων τραπεζών του εξωτερικού και της Εθνικής και να μας πουν αν είναι ακριβή ή φθηνή; Ή μήπως η Εθνική ανακάλυψε χρυσάφι αγοράζοντας την κατά πολύ υπερτιμημένη Finansbank;

Πότε οι αναλυτές έπεσαν μέσα στις προβλέψεις τους; Το 1999 όλες οι εταιρείες τους φαίνονταν φθηνές. Το 2003 (ναι στις 1500 μονάδες του ΓΔ) όλες οι εταιρείες ήταν ακριβές. Ας έρθουν να μας πουν πότε έκαναν μια πρόβλεψη της προκοπής.

Και οι “δημοσιογράφοι”… αυτοί κι αν είναι… Κάποτε υπήρχαν τα πληρωμένα παπαγαλάκια που γυρνούσαν τις χρηματιστηριακές πιάτσες και έβγαζαν τις φήμες. Ήταν αρκετά γραφικό και θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω μέχρι και συμπαθητικό. Άπλωσε, όμως, το παιχνίδι και πλέον δεν υπάρχει πιάτσα. Με κάποιο τρόπο πρέπει να μάθει κι ο κάθε πικραμένος την φήμη…

Καιρός δεν είναι ο συμπαθής και χρήσιμος κλάδος της δημοσιογραφίας να απορρίψει από τους κόλπους της όλα τα ρυπαρά στοιχεία που χαλάνε την εικόνα του κλάδου;

Λίγη διακριτικότητα στα γραφόμενά μας δεν βλάπτει. Πολύς είναι ο κόσμος που παρασύρεται και οι ζημιές πολλές φορές ανεπανόρθωτες.

Να μην παίζουμε λοιπόν με τον ιδρώτα και τους κόπους του άλλου…